Na północy Rumunii dwa regiony zachowały tradycje, które gdzie indziej w Europie zanikły. Maramuresz to kraina drewnianych cerkwi, rzeźbionych bram i wsi, w których siano nadal kosi się ręcznie. Bukowina słynie z klasztorów, których zewnętrzne ściany pokrywają barwne freski. Razem tworzą jedną z najbardziej satysfakcjonujących tras w kraju.
Maramuresz Osiem drewnianych cerkwi w Maramuresz należy do wpisanej na Listę światowego dziedzictwa UNESCO grupy zabytków. Ich smukłe wieże kryte gontem wznoszą się nad wsiami takimi jak Surdești, Bârsana, Ieud i Poienile Izei. Wewnątrz malowane sceny opowiadają historie dla tych, którzy dawniej nie umieli czytać. Wiele domów ma monumentalne rzeźbione drewniane bramy, a we wsiach w niedzielę w kościele wciąż można zobaczyć tradycyjne stroje.
Wesoły Cmentarz w Săpânța nie przypomina żadnego innego: kolorowe rzeźbione krzyże z krótkimi, humorystycznymi wierszykami i małymi obrazkami opowiadającymi o życiu pochowanej tu osoby. Tradycja ta rozpoczęła się w latach trzydziestych XX wieku za sprawą rzeźbiarza w drewnie Stana Ioana Pătrașa i trwa do dziś.
W Vișeu de Sus można przejechać się Mocănițą, wąskotorową kolejką parową, która wspina się lasem doliną Vaser i jest jedną z ostatnich działających kolei leśnych w Europie. Klasztor Bârsana ma bardzo wysoką drewnianą cerkiew i jest spokojnym miejscem na postój.
Bukowina Kilka malowanych klasztorów w Bukowinie, zbudowanych w XV i XVI wieku, należy do wpisanej na Listę światowego dziedzictwa UNESCO grupy zabytków. Ich zewnętrzne ściany pokrywają freski ze scenami biblijnymi. Voroneț, nazywany czasem Kaplicą Sykstyńską Wschodu, znany jest ze swojego Sądu Ostatecznego i głębokiego błękitu zwanego błękitem Voroneț. Sucevița to klasztor obronny z zielonymi tonami w malowidłach, a Moldovița i Humor mają własne, charakterystyczne palety barw. Klasztor Putna jest miejscem pochówku Stefana Wielkiego, średniowiecznego władcy zapamiętanego jako obrońca kraju.
Rzemiosło i życie codzienne W Moldovițy i okolicznych wsiach kobiety malują pisanki woskiem i barwnikami, według wzorów przekazywanych z pokolenia na pokolenie. W Marginei garncarze wytwarzają charakterystyczną czarną ceramikę. Pobyt u lokalnej rodziny to najlepszy sposób, by skosztować tradycyjnych potraw i zobaczyć, jak pory roku kształtują życie wsi.
Kiedy jechać Lato to najłatwiejsza pora, z długimi dniami i wieloma festiwalami. Wielkanoc jest wyjątkowa: z procesjami i malowanymi jajkami. Jesień przynosi żniwa i złote światło. Zima jest mroźna, ale piękna dla tych, którzy lubią śnieg i tradycje związane ze świętami zimowymi.
Praktyczne wskazówki Podczas zwiedzania klasztorów należy ubrać się skromnie, z zakrytymi ramionami i kolanami, oraz zachować ciszę w czasie nabożeństw. Przed fotografowaniem ludzi warto zapytać o zgodę. Przejazdy między wsiami bywają powolne, dlatego warto planować krótsze dni. Pensjonaty na Wielkanoc i na sierpień należy rezerwować wcześnie.
Tutaj tradycja nie jest przedstawieniem. Jest codziennym życiem, a odwiedzający są mile widziani, by dzielić je z szacunkiem.